بازیافت حرارت نیروگاه در صنایع؛ چه زمانی اقتصادی است؟
هم‌خوانی زمانی و دمایی میان حرارت قابل بازیافت و نیاز کارخانه، کلید موفقیت یک طرح بازیافت حرارت است.
اولین پرسش در هر طرح بازیافت حرارت این است که آیا مصرف‌کنندهٔ حرارت هم‌زمان با کار نیروگاه وجود دارد یا نه. نیروگاهی که فقط چند ساعت در روز کار می‌کند و کارخانه‌ای که در شیفت دیگری بخار مصرف می‌کند، با وجود ظرفیت حرارتی بالا، هم‌خوانی کافی ندارند.
پرسش دوم، سطح دماست. حرارت آب ژاکت برای پیش‌گرم کردن آب تغذیهٔ دیگ، شست‌وشو یا گرمایش سالن‌ها کافی است، اما فرایندهایی که بخار پرفشار می‌خواهند، تنها از حرارت اگزوز و آن هم به‌صورت جزئی بهره می‌برند. تحلیل دقیق نیاز حرارتی کارخانه بر حسب دما و ساعت، پایهٔ طراحی است.
پرسش سوم، فاصله و فضای نصب است. هرچه مصرف‌کنندهٔ حرارت به نیروگاه نزدیک‌تر باشد، هزینهٔ لوله‌کشی و تلفات حرارتی کمتر خواهد بود. در نیروگاه‌های داخل محوطهٔ کارخانه، این شرط معمولاً به‌خوبی فراهم است.
وقتی این سه شرط برقرار باشد، صرفه‌جویی در سوخت دیگ‌ها می‌تواند دورهٔ بازگشت سرمایهٔ بازیافت حرارت را کوتاه کند و هزینهٔ تمام‌شدهٔ انرژی کارخانه را به‌طور محسوسی کاهش دهد. گروه تانیر این ارزیابی را در قالب مطالعات فنی و اقتصادی، پیش از تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاری انجام می‌دهد.
